“...inanırsan vardır, inanmazsan yoktur.” Ayşegül Sönmez, güncel sanatın ve postmodern olanın akıbetinden sanat ürününün-emeğinin değerine, işlevine, niteliğine ve hatta “yenilebilirliğine” uzanan geniş bir çerçevede, “Yoksa artık her şey bir fikirden mi ibaret?” diye düşünenlere rehberlik ediyor. Çağdaş Sanat Var Mı? üreterek, izleyerek ya da paylaşarak sanata taraf olan herkesin kafasını kurcalayan otuz önemli soruyla çalıyor okurun kapısını; bu alandaki imkânları ve imkânsızlıkları cesur bir yaklaşımla tartışmaya açıyor. [...]

“Son Yemek”e yakından bakın!

Leonardo da Vinci’nin en ünlü eserlerinden “Last Supper”ın (Son Yemek) 16. yüzyılda sanatçının kendi öğrencileri tarafından yapıldığı düşünülen, oldukça iyi durumda bir reprodüksiyonu dijital ortama taşındı. Bu sayede yıpranan ve solan orijinal resimde görülmeyen detayları keşfetme şansı ortaya çıktı.Son Akşam Yemeği” ya da “Son Yemek” adlarıyla bilinen fresk, 15. yüzyılda Milano'da Leonardo da Vinci tarafından Duke Lodovico Sforza'nın isteği üzerine yapıldı. 1495-1498 tarihlerine ait eser, Hristiyan inanışına göre, İsa Mesih'in Romalı askerlerce tutuklanmasından bir gün önce havarileriyle yediği son akşam yemeğini ifade eden tasvir, Yahuda’nın (Judas) İsa’ya ihanetinin hemen öncesini anlatır. Londra’daki Royal Academy ve Google Arts & Culture uygulaması sayesinde ardından gelen birçok sanat anlatısına hatta internet meme’ine dahi konu olan eser tüm internet kullanıcılarına açık ve herkes dijitalize edilen resmi yakınlaştırıp Rönesans ustası Leonardo’nun sadece 20 yıl sonra yapılmış kopyasını inceleyebilecek. Eserlerinde gizlenen detaylarla ünlü Leonardo da Vinci, yavaş çalışmak istediği için, taze sıva üzerine hızlı bir şekilde boya gerektiren geleneksel fresk yöntemini kullanıyordu. Bu doğaçlama teknik, pigmenti duvara gerçek bir fresk gibi yapıştırmadığı için freskler birkaç yıl içinde dökülmeye, çatlamaya ve solmaya uğruyordu. Neyse ki Leonardo’nun öğrencilerinden Giampietrino ve Giovanni Antonio Boltraffio, 1515-1520 tarihlerinde freskin kanvas üzerine yağlıboya ile yaptıkları nispeten çok daha dayanıklı sadık kopya ile esere dair detayların bugüne taşınmasını sağladı. Leonardo da Vinci, Son Yemek, 1495-1498 “Son Yemek”in en güvenilir kopyası olduğu düşünülen eserden orijinal freskin restorasyonunda da bir kullanma kılavuzu gibi yararlanılıyor. Dijitalize edilen “Son Yemek” ile birlikte Royal Academy koleksiyonundaki 300’e yakın eser Google Arts & Culture platformunda yakından incelenebiliyor. Ancak bir Leonardo şaheserini yakından inceleyebilmek tabii ki ayrı bir zevk…  

İLGİLİ HABERLER

http://www.sanatatak.com/view/leonardo-da-vinci-nasil-bu-kadar-meshur-oldu http://www.sanatatak.com/view/kendi-sokugunu-diken-hafiza-terzisi-parajanov

Ayrıca okuyun