Yekta Kopan hem çok sevdiğim bir yazar, hem de yaratıcı yazarlık atölyesinden çok şey öğrenerek ayrıldığım bir öğretmen. “Hayat ve ölüm arasındaki o ince çizgide yazıyoruz.” deyişini ve bunu tahtaya çizişini unutamıyorum. Serinin ikinci röportajını onunla gerçekleştirdik.
Çocukken sizi en çok üzen olay neydi?
Tek bir olay söyleyemem. Ama çocukken üzüntüyü ve sevinci uçlarda yaşardım. Üzülmek demeyeyim ama kaygılı bir çocuktum hatırladığım kadarıyla.
Nerede yaşamayı hayal ediyordunuz?
Okuduğum kitaplarda anlatılan yerleri hayal ederdim. Ama belirgin bir yer yoktu zihnimde. Evde olmak yetiyordu sanırım.
Yaşadığınız en mutlu anı hatırlıyor musunuz?
Doğan Kardeş dergisinde bir şiirim yayımlanmıştı. “Okurlardan Gelenler” köşesinde. Hem de fotoğrafımla birlikte. O an harikaydı.
Çocukken yaptığınız en büyük hata neydi? Peki ya hata olduğunu hissedip de atfettikleriniz oldu mu? Bir de tabii hatırlaması hoş olmasa da aldığınız en büyük ceza ne olmuştu?
Zihnimde sadece kırılan bir vazo için söylediğim yalan ve babamın “Odana git” deyişi var.
Körebe mi? Saklambaç mı?
Saklambaç.
En sevdiğiniz erkek kimdi ve en sevdiğiniz kadın?
Anne-baba ve akrabalar dışında bir isim bulmaya çalıştım. Eftal Abi ve Akile Abla.
Favori çizgi kahramanınızı hatırlıyor musunuz?
Red Kit. Asteriks. Bir de doğrudan çizgi kahraman olmasa da Pıtırcık. Yani Rene Goscinny ne yaptıysa sevmişim… Hâlâ severim. Tam ben bu soruları cevaplarken Uderzo’nun ölüm haberinin gelmesi de sarsıcı. Biz hafızada izi kaybolmuş soruları cevaplarken gerçekler ölüyor.
Gerçek hayatta kimi bir kahraman gibi görüyordunuz?
Bir kahramana bağlandığımı hatırlamıyorum. Ama dedemin yaşam hikayesinden çok etkilenirdim.
Ne dinlemeyi severdiniz? Hangi şarkı dilinizden düşmüyordu?
Bunu hatırlamam çok zor. Babam türkü severdi, annem Türk sanat müziği, ablam da popüler müzik ve rock. Ben en çok neyi söylerdim acaba?
Kimi idol olarak görüyordunuz?
Çocuklukta bu isim sıkılıkla değişiyor. Aslında “kahraman” sorunuzla aynı cevabı verebilirim. Ama yaşım büyüdükçe değişimler oldu tabii. Jack London’la başlayıp Johann Cruyff’a kadar giden bir çizgi var orada…
En sevdiğiniz renk neydi?
Mavi.
En sevdiğiniz çiçek ve en sevdiğiniz hayvanı da soracağım.
Papatya sanırım. Kediler ve köpekler, hâlâ severim.
İlk okuduğunuz kitap neydi?
İlk kitap çok soruluyor, bunu hatırlamıyorum. Ama ilk sarsıldığım kitap “Pal Sokağı Çocukları”.
Bildiğiniz bir tekerleme var mıydı?
Çok vardı. Seslendirmeye erken yaşta başlayınca eğitim amacıyla bütün tekerlemeleri öğrenirsiniz. O klişe tekerlemelerin hepsini bilirdim.
“...inanırsan vardır, inanmazsan yoktur.” Ayşegül Sönmez, güncel sanatın ve postmodern olanın akıbetinden sanat ürününün-emeğinin değerine, işlevine, niteliğine ve hatta “yenilebilirliğine” uzanan geniş bir çerçevede, “Yoksa artık her şey bir fikirden mi ibaret?” diye düşünenlere rehberlik ediyor. Çağdaş Sanat Var Mı? üreterek, izleyerek ya da paylaşarak sanata taraf olan herkesin kafasını kurcalayan otuz önemli soruyla çalıyor okurun kapısını; bu alandaki imkânları ve imkânsızlıkları cesur bir yaklaşımla tartışmaya açıyor. [...]
