Ionesco'nun ilk oyunu Kel Şarkıcı, “anti- oyun” olarak tanıtıldığı Mayıs 1950'de ilgisizlikle karşılandı. Paris'te Theatre des Noctambules'te sahnelenmişti ve salon çoğunlukla boştu. Üç kişiden az seyirci gelince bilet paralarını geri veriyorlardı. Altı hafta sonra oyun tümüyle kaldırıldı. Oyunu her şeye rağmen eğlenceli bulanlar oldu. Ama bir çoğu da klasik tiyatronun tüm gereklerini yok eden bu oyunu tiyatroya ve gerçeğe karşı bir hareket olarak yorumladı. Ionesco Kel Şarkıcı'yı “dilin tragedyası” olarak niteliyordu. Ionesco, iki küçük burjuva çiftin sıradan ve anlamsız hayatını anlattığı oyununda, insanın anlaşılmasının ve iletişimin imkansızlığını çarpıcı bir biçimde gösterir. Oyunda karakter olarak tanımlayabileceğimiz bir kişi olmadığı gibi, açıklayıcı bir diyalog ve olayların mantıklı bir akışı da yoktur. Ionesco, insanların birbirleriyle anlaşmak için kullandıkları basmakalıp, boş formüllerden, ezberlenmiş klişelerden ve sloganlardan ibaret olan dili parçalamak gereğini duyar. Sahnedeki Smith ve konukları Martin çiftinin, hiçbir anlam ifade etmeyen abuk sabuk konuşmaları, sonunda kelime bile olmayan bir takım seslere dönüşür. Orta sınıfı temsil eden bu kişilerin bir kimliği yoktur, hepsi birbirine benzer ve birbirinin yerine geçebilir. Absürt Tiyatro'nun başat örneklerinden biri olan “Kel Şarkıcı”, içine fırlatılıp atıldığımız toplumun saçmalığını grotesk bir biçimde sergiler.
Oyunun en anlaşılır bölümünde Martin çifti tesadüfen karşılaşmış gibi aynı trende yolculuk ettiklerini ve aynı semtte, aynı evde, aynı yatakta kaldıklarını, aynı çocuklara sahip olduklarını keşfederler. Bu sahnenin, Ionesco'nun ayrı kapılardan bindikleri metroda karısıyla oynadıkları pandomimden esinlendiği söylenir. Ionesco, temelde insanların güdümlü kuklalar gibi hep aynı biçimde aynı merkezden aynı sloganlarla kurgulanmasını eleştirir. Ionesco'ya göre hiçbir ideoloji ve toplumsal düzen insanı yaşamanın, varolmanın acısından, ölüm korkusundan ve mutlak olana duyduğu ihtiyaçtan kurtaramaz. Kel Şarkıcı'da izlediğimiz insanlığın zavallı, acınası durumudur. Sahnedeki Martin'ler ve Smith'ler bir süre sonra konuşamaz, sadece tuhaf sesler çıkarırlar. Hizmetçi Mary'nin ve İtfaiye Şefi'nin anlattığı anlamsız hikayeleri zaman geçirmek için alkışlarlar. İnsanların çoğu düşünmeyi bilmedikleri için konuşamazlar. Kişisel bir düşünceleri ve dünyaları yoktur. Zamanın durduğu veya tersine çevrildiği bir yerde anlamsız hayatlarını tüketirler. Sıkıntıdan patladıkları da açıkça görülür. Kel Şarkıcı'nın içinde ne bir kel, ne de bir şarkıcı vardır. Oyunun sonunda İtfaiye Şefi, Kel Şarkıcı'yı sorduğu zaman saçını her zamanki gibi taradığı yanıtını alır. Hayat aynı sıkıcılığıyla yüzyıllardır devam eder. Hep yeniden başlayarak.
“...inanırsan vardır, inanmazsan yoktur.” Ayşegül Sönmez, güncel sanatın ve postmodern olanın akıbetinden sanat ürününün-emeğinin değerine, işlevine, niteliğine ve hatta “yenilebilirliğine” uzanan geniş bir çerçevede, “Yoksa artık her şey bir fikirden mi ibaret?” diye düşünenlere rehberlik ediyor. Çağdaş Sanat Var Mı? üreterek, izleyerek ya da paylaşarak sanata taraf olan herkesin kafasını kurcalayan otuz önemli soruyla çalıyor okurun kapısını; bu alandaki imkânları ve imkânsızlıkları cesur bir yaklaşımla tartışmaya açıyor. [...]
